کاظم استادی

My Address آدرس من


‎Create Your Badge‎ Previous Months آرشیو ماهانه Home صفحه اصلی Archive آرشیو شهریور ٩٥ خرداد ٩٥ اردیبهشت ٩٥ آذر ٩٤ مهر ٩٤ امرداد ٩٤ خرداد ٩٤ آبان ٩۳ شهریور ٩۳ تیر ٩۳ خرداد ٩۳ فروردین ٩۳ بهمن ٩٢ آبان ٩٢ مهر ٩٢ شهریور ٩٢ امرداد ٩٢ فروردین ٩٢ اسفند ٩۱ بهمن ٩۱ دی ٩۱ آبان ٩۱ شهریور ٩۱ تیر ٩۱ خرداد ٩۱ اردیبهشت ٩۱ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ آبان ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ تیر ٩٠ اردیبهشت ٩٠ بهمن ۸٩ More ... اطلاعات بیشتر
      kazem ostadi (ارائه نظرات و پیشنهادات شما موجب خوشحالی من خواهد شد)
احادیثی از پیامبر صلی الله علیه و آله by: کاظم استادی

                                                                احادیثى از پیامبر ص

 آفت حسب و نسب، افتخار کردن است.

 آفت دین، هواپرستى است.

 آفت زیبایى، خودپسندى و کبر است.

 آفت سخاوت، منّت است.

 آفت سخن، دروغ است.

 آفت شجاعت، ستم است.

 آفت عبادت، سستى است.

 آفت علم، فراموشى است.

 آنچه بیش از همه، بر شما بیم دارم، هواپرستى و آرزوى دراز است؛ چه خواهش دل، سد راه حق است، وآرزوى دراز، آخرت را بدست فراموشى مى‏سپارد.

 آنچه در راه حفظ آبرو مصرف شود، ثواب صدقه دارد.

 آنکه خدا به وى وسعت دهد و بر عائله‏اش تنگ گیرد، از ما نیست.

 آنکه طمعش اندک است، بدنى سالم و دلى با صفا دارد؛ طمّاع جسمى رنجور و قلبى سنگین دارد.

 احترام عالمى که به علمش عمل کند، چون احترام شهدا و صدیقین است.

 اخلاق خوش، گناه را آب مى‏کند، چنانکه آفتاب یخ را.

 اخلاق نیک، برکت است و اخلاق بد، شوم.

 از اسباب آمرزش، خشنود کردن برادر مؤمن است.

 از خوشبختى انسان این است که شبیه پدر باشد.

 ادب این است که صاحب خانه، مهمان را تا دم در بدرقه کند.

 از جمله اسباب آمرزش، سلام کردن و خوش زبانى است.

 از جمله سخنانى که مردم از پیغمبران گذشته بخاطر دارند این است که؛ اگر حیا ندارى، هر چه خواهى بکن.

 از خوشبختى‏ها، اخلاق نیکوست.


از دروغگویى همین بس، که هر چه شنیدى نقل کنى.

 از گنج‏هاى نیک، کتمان مصیبت، مرض و صدقه است.

 از مال مردم طمع بگیر تا همه تو را دوست بدارند، از دنیا علاقه برگیر تا خدا دوستت بدارد.

 از نادانى همین بس، که هر چه مى‏دانى اظهار کنى.

 از همه بهتر آن است که سرعت سیر عمر را بداند و آماده رفتن شود.

 اساس عقل پس از ایمان به خدا، دوستى با مردم است.

 اطاعت هیچ کس در معصیت خدا جایز نیست.

 اعانت خدا به مقدار احتیاج است.

 اکثر بهشتیان ساده‏لوحان‏اند.

 امانت، روزى را جلب مى‏کند.

 انسان دو چیز را ناخوش دارد:

یکى مرگ؛ با اینکه موجب نجات مؤمن از گرفتارى است.

دیگر کمى مال؛ در صورتى که حسابش ساده‏تر است.

 اول چیزى که در امر دین از دست مى‏دهید امانت است.

 اى آدمى‏زاده، تو به قدر کفایت دارى و دنبال بیشتر مى‏روى که موجب طغیان است، نه به کم قناعت مى‏کنى؛نه از زیاد سیر مى‏شوى.

 ایمان به قضا و قدر، غم و غصّه را برطرف کند.

 ایمان دو نیمه است، نیمى صبر و نیمى شکر.

 ایمان عبارت است از ؛ عقیده قلبى، و اقرار به زبان و عمل به اعضاء.

 ایمان و حیا به یک رشته بسته‏اند، هرگاه یکى رفت، آن دیگر هم خواهد رفت.

 این دلها مانند آهن، زنگ مى‏زند؛ پرسیدند: وسیله جلاى دل چیست؟ فرمود: یاد مرگ و قرائت کلام خدا.

 این دین محکم و متین است با رفق و ملایمت در آن وارد شود، عبادت خود را در نظر خود مبغوض ووحشتناک مکن )فشار زیاد در عبادت بر خود وارد مکن(، که تندرو نه راهى مى‏سپرد و نه مرکب باقى‏مى‏گذارد.

 این گناه براى مرد بس، که آبروى برادرش را ببرد، و این شرّ براى او بس که برادرش را تحقیر کند.

 با استغفار، گناه بزرگى نمى‏ماند؛ و با اصرار و تکرار، گناه کوچک نیست.

 با زکات، اموالتان را بیمه کنید.

  با صدقه، بیماران را علاج کنید، دعا را سپر بلا کنید، به هنگام نرمى دل، دعا را غنمیت شمارید که رقت‏قلب، رحمت است.

 

با هر عالمى که شما را از پنج ورطه به پنج مرحله برد، همنشینى کنید؛ از شک به یقین، از ریا به اخلاص، ازدنیا پرستى به زهد، از کبر به تواضع، و از دشمنى به دوستى.

 بخل و ایمان هرگز در یک دل نگنجد.

 بخیل‏تر از همه، کسى است که از سلام بخل کند، تنبل‏تر از همه کسى است که بیکار بنشیند و ذکر خدانگوید... ناتوان‏ترین مردم کسى است که از دعا کردن عاجز باشد.

 بدبخت‏ترین مردم کسى است که در دنیا فقیر و در آخرت معذب باشد.

 بدترین عذابها در قیامت، براى عالم بى‏عمل است.

 بدانید که قبر به پنج سخن فریاد مى‏زند:

اى پسر آدم!

- اینک بر پشت من راه مى‏روى در صورتى که عاقبت در شکم من منزل مى‏کنى.

- بر پشت من شادى و در شکم من غمگین.

- بر پشت من گناه مى‏کنى، و در شکم من عذاب مى‏شوى.

- بر پشت من خندانى و در شکمم گریان.

بر پشت من حرام مى‏خورى و در شکمم خوراک کرمها شوى.

 بذل مال، ذخیره است و نگهداریش فتنه.

 بر سر شهوات با نفس بجنگید تا حکمت قلبتان را فرا گیرد، با کم کردن خوراک جهاد با نفس کنید تافرشتگان به شما نزدیک و شیاطین دور شوند.

 بر اهل خانه‏ات سلام کن تا برکت خانه زیاد گردد.

 براى یکدیگر هدیه فرستید، تا محبتها زیاد شود.

 بسا خورندگان شکر گزار، که اجرشان از روزه داران صابر، بیشتر است.

 بنده با خوى خوش، به درجه روزه داران شب بیدار مى‏رسد.

 بهتر از همه کسى است که گفتارش علم شما را بیفزاید.

 بهترین، کسى است که نه چندان نعمت یابد که طغیان کند، و نه چندان تهیدست باشد که گدایى کند.

 بهترین احسان به پدر این است که پس از مرگ او با دوستانش محبت کنى.

 بهترین استغفار نزد خدا، دست کشیدن از گناه و پشیمانى است.

 بهترین الهاماتى که به قلب مى‏شود، یقین است.

 بهترین، کسى است که چون با وى رفتار جاهلانه کنند، تحمل کند؛ و چون خطایى بیند چشم پوشد، و چون‏آزارش دهند صبر کند.

 بهترین برادران شما کسى است که عیوبتان را تذکر دهد.

 

بهترین برادران شما کسى است که با شما در کارهاى اخروى مساعدت کند.

 بهترین بندگان نزد خدا، کسى است که توکل و تسلیمش بیشتر باشد.

 بهترین چیزى که مردمان را به بهشت مى‏رساند تقوا و خوى خوش است.

 بهترین ذکرها، ذکر پنهان است.

 بهترین رزقها آن است که به حد کفایت باشد.

 بهترین شما آن است که به خیرش امیدوار و از شرّش در امان باشند.

 بهترین شما کسى است که از گناه کناره گیرد.

 بهترین شما کسى است که براى اهل و عیالش بهتر باشد.

 بهترین شما کسى است که به فقر راضى باشد و دنیا را مادون شأن خود داند و از آن اعراض کند.

 بهترین شما کسى است که دیدارش شما را به یاد خدا افکند.

 بهترین شما کسى است که شما را به کار خیر دعوت کند.

 بهترین شما کسى است که کلام خدا را فرا گیرد و به دیگران بیاموزد.

 بهترین صدقه آن است که به خویشاوندى که دشمنى مى‏کند، داده شود.

 بهترین صدقه‏ها، اصلاح بین مردم است.

 بهترین صدقه‏ها، صدقه زبان است.

 بهترین عبادات آن است که پنهان‏تر باشد.

 بهترین لباسها، جامه سفید است.

 بهترین فرد شما کسى است که خدا او را کمک کند تا مالک خویشتن شود.

 بهترین کارها آن است که دایم باشد، هر چند کم باشد.

 به دنبال گناه، عبادتى کن تاآن را محو کند.

بهشت، خانه سخاوتمندان است.

 بهشت در لفافه‏اى از ناملایمات است و دوزخ در لفافه‏اى از شهوت.

 بیش از سه روز قهر، جایز نیست.

 بیشترین سبب ورود به آتش، این دو میان تهى است: دهان و فرج.

 پدران سه گونه‏اند: آنکه واسطه آفرینش تو است، آنکه زنت داده )پدر زن( و آنکه علمت آموخته.

 پرهیزکار باش تا عابدترین مردم باشى، قانع باش تا شاکرترین مردم باشى، آنچه براى خود مى‏خواهى براى‏مردم بخواه تا مؤمن باشى، با همسایه خوشرفتارى کن تا تسلیم خدا باشى، با رفیق و همنشین نیکى کن تا مؤمن‏باشى، به واجبات دینى عمل کن تا عابد باشى، به قسمت الهى راضى باش تا زاهد و پارسا باشى.

 پنج چیز از پنج کس زیبنده است؛

 

عمل از علما، عدالت از پادشاهان، سخاوت از توانگران، شکیبایى از فقرا و حیا از زنان.

علم بى عمل، چون اطاق بى‏سقف است؛ شاه بى‏عدالت، چون جوى بى‏آب؛ ثروتمند بى‏سخاوت، ماننددرخت بى‏بر؛ و فقیر بى‏صبر، مثل چراغ بى‏نور؛ و زن بى‏حیا، چون غذاى بى‏نمک است.

 تاجر بزدل، محروم است.

 تاجر پردل، سود مى‏برد.

 تاجر در انتظار روزى است و محتکر در انتظار لعنت.

 تا سرانجام کار کسى را نبینید، به عملش خوشدل نباشید.

 تا قلب کسى مستقیم نشود، ایمانش مستقیم نگردد، و تا زبانش استقامت نیابد، قلبش مستقیم نشود.

 تباهى نفس انسانى به سه چیز است:

تکبر، حرص و حسد. تکبّر دین را تباه کند، چنانکه شیطان را دچار لعنت کرد؛ حرص دشمن جان است،چنانکه آدم را از بهشت بیرون کرد؛ حسد پیش درآمد بدبختى است، چنانکه قابیل را به کشتن هابیل واداشت.

 تدبیر، نصف معاش است.

 ترس از خدا، سرامد هر حکمتى است.

 ترس و جرأت، دو غریزه است که خدا در هر دلى بخواهد مى‏نهد.

 تقوى در هر که باشد دنیا و آخرت مطیع فرمان او شود و در بهشت جاوید، سعادت تقریب به حق یابد و ازهمه عزیزتر باشد.

 تقوا، شریفترین عمل است.

 تکمیل‏کردن کارنیک، از شروع آن بالاتراست.

 تو از مال بهره ندارى جز آنچه بخورى و نابود کنى، یا بپوشى و کهنه کنى، یا تصدّق دهى و پیش فرستى.

 توانگرى به ثروت زیاد نیست، به بى‏نیازى قلب است.

 توبه کننده با بى‏گناه یکسان است.

 ثواب صله رحم از هر عبادتى زودتر مى‏رسد.

 جز در برابر پدر و مادر و امام عادل، تملّق روا نیست.

 جواب نامه، همچون جواب سلام واجب است.

 جوانى، شعبه‏اى از دیوانگى است.

 چشم بد، مردم را وارد قبر مى‏کند و شتر را وارد دیگ.

 چون خدا خواهد به بنده‏اى خیر دهد، رغبتش را به دنیا کم کند، علم دینش دهد، عیوبش را به وى معرفى‏نماید؛ به هر که این سه صفت را دهند، خیر دنیا و آخرت داده‏اند.

 چه کسان‏که چاشتگاه زنده‏اند و روز را به پایان نرسانند، و یا در انتظار فردا هستند و به آن نرسند.

 

چهار چیز دل را مى‏میراند:

گناه پى در پى، گفتگوى زیاد با زنان، مجادله با احمق، و همنشینى مردگان )ثروتمندان عیاش(.

 حرص به دنیا، علامت نفاق است.

 حرف خوش، صدقه است.

 حسد، اعمال نیک را مى‏خورد چنانکه آتش هیزم را.

 حق را بگو اگر چه تلخ باشد، هر کجا هستى از خدا بترس.

 حیا، از ایمان است.

 حکایت ما و دنیا، حکایت سوارى است که روز گرمى در سایه درختى بخوابد، سپس حرکت کند و سایه راترک کند.

 حکایت مؤمنان در دوستى و ترحم به یکدیگر، چون اعضاى پیکر است، وقتى یکى رنجور شود دیگران‏هم در بى‏خوابى و تب آن، شرکت مى‏کنند.

 حکایت مؤمن، حکایت خوشه در مسیر باد است، گاه مى‏افتد و گاه بر مى‏خیزد.

 حکمت، گمشده حکیمان است.

 حکمت، گمشده مؤمن است.

 خدا براى هر که خیر خواهد رفیق شایسته‏اى نصیبش کند، که اگر خدا را فراموش کرد به یادش آورد و اگر به‏یاد خدا بود او را کمک کند.

 خدا دستور داده که: گفتارم ذکر، و سکوتم فکر، و نگاهم عبرت باشد.

 خدا به وسیله صدقه هفتاد مرگ بد را جلوگیرى مى‏کند.

 خدا به همین مقدار از بنده راضى مى‏شود که چون غذایى خورد یا آبى نوشید، شکر وى گزارد.

 خدا حیا مى‏کند دستى را که به جانب او برداشته‏اند، خالى برگرداند.

 خدا دوست دارد از حلال او استفاده کنند، چنانکه دوست دارد حرام را واگذارند.

 خدا دوست دارد نعمتى که به بنده‏اى داده، اثرش ظاهر باشد.

 خدا غیرت را وظیفه زن قرار داده و جهاد را وظیفه مرد، و هر کس از آنان براى خدا )در راه انجام وظیفه(صبر کند، اجر شهید دارد.

 خداوند اخلاق پاک را وسیله پیوند خود قرار داده، این )فضیلت( براى شما بس که به یک خوبى که متّصل به‏خداست، تمسک جویید.

 با نیکان همنشینى کن که اگر کار خیر کنى ستایشت کنند، و اگر به خطا روى تذکرت دهند.

 خدا هر وقت براى ملّتى خیر خواهد گرفتارشان کند )تا آزموده و ورزیده شوند(.

 خشکى چشم، اثر سختى قلب است.

 

خواب صبح، مانع روزى است.

 خوشا به حال آنکه اشتغال به عیوب خود از عیوب دیگران بازش دارد، و مالى که بدست آورده در غیر گناه‏صرف کند، با اهل فقه و حکمت در آمیزد و از اهل لذّت و گناه کناره گیرد.

 خوشا به حال آنکه به علمش عمل کند.

 خوشا به حال آنکه کسبى پاک و باطنى شایسته و ظاهرى گرامى داشته باشد و شرش را از مردم دور کند.

 خوشبخت آن است که از سرگذشت دیگران پند گیرد.

 خوش گمانى، عبادت خوشى است.

 خوى مؤمن، چاپلوسى نیست.

 خیانت، موجب فقر است.

 خیر را نزد خوش سیمایان بجویید.

 در ساختمان، مصالح حرام بکار نبرید که مایه ویرانى است.

 در قیامت بدترین مردم در پیشگاه خدا، کسى است که مردم از زبانش بترسند.

 دلالت کننده خیر، مثل فاعل خیر است.

 دست شستن قبل از هر غذا فقر را برطرف کند، و بعد از غذا غصّه را بزداید و دیده را روشن نماید.

 دعا، اسلحه مؤمن است.

 دعا، حقیقت عبادت است.

 دعاى سه کس رد نشود؛ سخاوتمند، بیمار، توبه کار.

 دعاى مظلوم مستجاب است، گرچه کافر باشد.

 دنیا را برابر آخرت، چون آبى است که سر انگشت از دریا بگیرد؛ انگشت را به دریا فرو بر، ببین چقدر آب‏مى‏آورد.

 دنیا، زندان مؤمن و بهشت کافر است.

 دنیا متاعى است، و بهترین متاع آن، زن شایسته است.

 دوستى با مردم، نصف عقل است.

 دوستى و علاقه، کر و کور مى‏کند.

 دین خدا، مستقیم و آسان است.

 دین، سهل و ساده است.

 ذکر نعمت‏هاى خدا، شکر است.

 راست‏ترین سخنان، کتاب خداست؛ محکم‏ترین دست آویز، کلمه تقوا است؛ و بهترین هدایت، هدایت‏پیغمبران است.

 

<Page = 713>

 راستى، آرامش است و دروغ، اضطراب.

 رحمت خدا بر آنکه، یا سخن سودمند گوید، یا ساکت نشیند.

 رغبت به دنیا، غم واندوه را زیاد کند.

 رفق و مدارا در زندگى، بهتر از بعض تجارتها است.

 هیچ کس تا همه روزى خود را نخورد نمیرد. پس، از خدا بترسید و در تحصیل روزى، نیک رفتار باشید.

 روز قیامت مردم با نیتهاى خود مبعوث شوند.

 زنان، دام‏هاى شیطان‏اند.

 زنى که خرجش از همه زنان کمتر باشد، برکتش از همه بیشتر است.

 زهد در دنیا، مایه آسایش قلب و بدن است.

 سائل، تحفه‏اى است که خدا به در خانه فرستاده.

 سائل را محروم مکن، اگر چه به یک نصف خرما باشد.

 سرآمد حکمتها، ترس از خداست.

 سکوت، حکمت است اما کمتر کسى آن را بکار مى‏بندد.

 سن بین شصت و هفتاد، معرکه مرگ است.

سه چیز را بسیار یاد کنید تا مصیبتها سبک شود؛ مرگ، وقت بیرون آمدن از قبر، و هنگامى که در برابر خدابایستید.

 سه چیز را خدا دشمن دارد؛ پرگویى، پرخوابى، و پرخورى.

 سه چیز نشانه احمقى است؛ مزاح بسیار، سرگرمى‏هاى ناروا، تندى و خشونت.

 سه خوى در هر که باشد، خدا او را در پناه خود جاى دهد، رحمتش را بر او بیفشاند، و در محبت خودواردش کند؛ شکر به هنگام نعمت، عفو در قدرت، خونسردى موقع غضب.

 سه دسته از شرّ شیطان ایمن‏اند:

آنها که شب و روز به یاد خدا باشند، آنان که نیمه‏هاى شب طلب آمرزش کنند، و کسانى که از ترس خدابگریند.

 سه صفت از اخلاق بهشتیان است و جز در مردم بزرگوار پیدا نشود؛ نیکى به جفاکار، گذشت از ستمکار، وبخشش به کسى که توقع از تو دارد.

 سه صفت در هر که باشد، ایمانش کامل است:

در انجام وظایف الهى از سرزنش مردم نهراسد، در هیچ کار تظاهر و ریا نکند، کار آخرت را بر کار دنیا ترجیح‏دهد.

 سه کار را نباید تأخیر انداخت؛

 

عبادت اول وقت، دفن میّت، تزویج پسر یا دخترى که همسر مناسب یافته‏اند.

 سه کس بى‏حساب به دوزخ درآیند؛

زناکارى که در موى سرش سفیدى پدید آمده، عاق پدر و مادر، و شرابخور.

 سه وظیفه است که احدى از آن معاف نیست؛

وفاى به عهد و پیمان، نیکى به پدر و مادر، رد امانت.

 درخواست حلال نیست، مگر با فقر طاقت فرسا یا قرض بیش از وسع.

 شراب، سر جمع گناهان است.

 شفاى نادانى، پرسش است.

 شما خار را در چشم برادرتان مى‏بینید و شاخه را در چشم خود نمى‏بینید!

 شما همه )نسبت به یکدیگر( سرپرستید، و هر کس درباره زیردستان خود مسؤول است.

 شیطان نسبت به آدمى‏زاده چون خون )در شریان( است.

 صبر به اندازه مصیبت نازل مى‏شود.

 صبر، نیمه ایمان است و یقین، تمام آن.

 صدقه، از مرگ بد جلوگیر است.

 صدقه به خویشاوند، هم صدقه است و هم صله رحم.

 صدقه نهان، غضب خدا را خاموش کند.

 صله رحم، عمر را زیاد کند.

 طلب مال حلال، جهاد است.

 عالم و طالب علم، در خیر شریکند.

 عزت مؤمن در بى‏نیازى از مردم است.

  عبادت کاران سه دسته‏اند:

جمعى از ترس عبادت کنند، این عبادت غلامان است؛ عده‏اى به طمع مزد عمل کنند، این عبادت مزدوران‏است؛ گروهى از سر اخلاص براى محبّت خدا کار کنند، این عبادت آزادگان و افضل عبادت است.

 عجب است از آن که دل به دنیا بسته و مرگ در پى او ست.

 علاقه به دنیا، غم و اندوه را زیاد مى‏کند؛ و پارسایى، قلب و بدن را آسایش مى‏بخشد.

 علما در میان خلق امین خدایند.

 علما، وارث پیغمبران اند.

 علم دو نوع است؛

 یکى آنکه در قلب جا گرفته، این علم سودمند است، دیگر آنکه تنها بر سر زبان است، این براى صاحبش

اتمام حجّت است.

 علم و طالب علم هر دو اجر دارند، و در مردم دیگر، خیرى نیست.

 علمى که سود ندهد، چون گنجى است که خرج نشود.

 عمر را جز احسان چیزى دراز نکند.

 عمرى که در تحصیل علم شایسته مصرف نشود، هدر رفته؛ علمى که در انجام کار خیر صرف نشود، باطل‏شده، عملى که با اخلاص قرین نباشد، بر باد رفته؛ اخلاصى که با استقامت نگهدارى نشود، ضایع شده؛استقامتى که عاقبتش بخیر نباشد، نابود شده؛ چون ملاک هر کارى عاقبت و سرانجام آن است.

 عمل اندک با علم، زیاد است و عمل بسیار با جهل، اندک.

 غصه، نصف پیرى است.

 غیرت، نصف ایمان است.

 فاسق، غیبت ندارد.

 فرزند آدم که پیر شد، دو صفت در او جوان گردد؛ حرص و آرزوى دراز.

 فقر در آستانه کفر است، و حسد چنان است که گویى تقدیر را دگرگون کند.

 قرض، ذلّت است.

 قرض را کم کنید تا آزاد زندگى کنید، گناه کم کنید تا مرگ برایتان آسان گردد.

 قضا را جز دعا چیزى برنگرداند.

 قناعت، سرمایه تمام نشدنى است.

 قهرمانى به کُشتى نیست، قهرمان آن است که هنگام خشم بر خویشتن مسلط باشد.

 کار بهشت چون بالا رفتن از تپه )سخت و سنگین( است، کار دوزخ آسان و لذّت بخش است.

 کارهاى نیک، از مرگهاى بد جلوگیر است.

 کردار نیکو، خوش خویى است.

 کَرَم انسان به دین است، و جوانمردیش به عقل و حسبش به اخلاق.

 کَرَم )و بزرگوارى( به تقوى است، شرف به فروتنى است، تسلیم در برابر خداوند به یقین است.

 کسب حلال نیز واجب است، پس از واجبات اولیه.

 کسى که بخشش خود را بازگیرد، چون سگى است که آنچه قى کرده باز خورد.

 کفاره گناه، پشیمانى است.

 کمى عائله، ثروتى است.

 کیفر سه گناه را در دنیا دهند و به آخرت نیندازند؛ آزار پدر و مادر، ظلم به مردم، در مقابل خوبى بد کردن.

 کیفر هیچ گناهى چون ظلم، زودرس نیست.

 

مال براى رعایت تقوا، چه نیکو مددکارى است.

 مال صالح براى مرد صالح، چه زیبنده است.

 مبادا چون شدتى رو آورد، تمناى مرگ کنى.

 مبادا کسى با زن بیگانه در محل خلوتى بماند، که نفر سوم شیطان است.

 مجاهد آن است که در راه خدا با خود نبرد کند.

 محبّت خدا بر آن کس که در غضب، حلم کند واجب است.

 محبت - و عشق - به خدا پایه معرفت است، پاکدامنى سرانجام یقین است، و بالاترین یقین رضاى به تقدیرخداست.

 مدارا، سرآمد حکمتها است.

 مداراى با مردم، صدقه است.

 مردم پنج دسته‏اند:

 بعضى خیال مى‏کنند روزى دهنده کسب است نه خدا، اینها کافرند؛ جمعى گمان دارند که خدا و کسب هردو روزى مى‏دهند، اینها مشرکند )براى خدا شریک آورده‏اند(؛ عده‏اى تصور مى‏کنند رازق خدا است و کسب‏سبب روزى، اما تردید دارند که خدا روزى آنها را خواهد داد یا نه، اینان اهل شک و نفاقند؛ گروهى خدا رارازق دانند و کسب را سبب و در عین حال حق خدا را نمى‏دهند، اینها فاسقند؛ پاره‏اى هم خدا را روزى رسان‏دانند و کسب را سبب، و حق خدا را نیز ادا کنند اینان مؤمن خالص‏اند.

 مردم چهار دسته‏اند:

سخاوتمند، کریم، بخیل و لئیم. سخاوتمند آن است که مى‏خورد و مى‏بخشد، کریم آن است که خود نمى‏خوردو به دیگران مى‏دهد، بخیل کسى است که مى‏خورد و نمى‏دهد. لئیم کسى است که نه مى‏خورد و نه مى‏بخشد.

 مردم، مثل معدن‏هاى طلا و نقره‏اند.

 ملاک )خوبى‏وبدى( هر کار، سرانجام آن است.

 ملاک دین، پرهیزکارى )و اجتناب از گناه( است.

 ملتى که زمامدارانش زن باشند، روى رستگارى نبیند.

 ممکن نیست مؤمن سیر باشد و همسایه‏اش گرسنه.

 مهاجر، آن است که از گناه کناره گیرد.

 میانجیگرى کنید تا اجر یابید، تا صحت و غنیمت یابید.

 مؤمن، آیینه مؤمن است.

 مؤمن از یک سوراخ دوبار گزیده نمى‏شود.

 مؤمنان چون مصالح یک ساختمانند همه یکدیگر را نگه مى‏دارند.

 

مؤمنان، سهل گیر و نرم خویند.

 مؤمن، اهل الفت و مودّت است.

 مؤمن با نور خود مى‏نگرد.

 مؤمن حقیقى، کسى است که مالش را با مستمندان در میان نهد و درباره مردم انصاف دهد.

 مؤمن خوش باور و بزرگوار است، فاجر حیله گر و فرومایه است.

 مؤمن در مقابل هر خرجى، اجر دارد؛ مگر آنچه براى خاک یا عمارت مصرف کند.

 مؤمن در یک روده غذا مى‏خورد و کافر در هفت روده.

 مؤمن، زیرک و هشیار وبیدار است.

 مؤمن کسى است که ازکار نیکش خرسند و ازکار بدش ناراحت شود.

 مؤمن کسى است که مال و جان مردم از او در امان باشد.

 مؤمن، کم خرج است.

 مؤمن مانند زنبور عسل است، جز پاک نخورد و جز پاک ندهد.

 مؤمن نباید خود را خوار کند.

 نخست چیزى که در میزان مى‏نهند، خوى خوش است.

 نشانه بدبختى چهار چیز است؛

خشکى چشم، سختى دل، حرص در تحصیل روزى و اصرار به گناه.

 نشانه عاشق صادق سه چیز است؛

گفتگوى محبوب را بر گفتگوى دیگران ترجیح دهد، همنشینى او را بر مجالست دیگران مقدم دارد، رضایتش‏را بر رضایت سایرین بگزیند.

 نشانه بدبختى چهار چیز است؛

فراموشى گناهان گذشته )با اینکه در دفتر خدایى ثبت است(، از یاد نبردن کارهاى خیرى که کرده )با اینکه‏نمى‏داند قبول است یا مردود(، در کار دنیا به بالا دست نگریستن، و در کار آخرت به زیر دست.

 نشانه سعادت چهار چیز است؛

همیشه به یاد گناهان گذشته بودن، فراموشى اعمال خیرى که کرده، توجه به زیردست در امر دنیا، و به بالادست در امر دین.

 نگاه به سبزه، نور چشم را زیاد کند.

 نگاه )به نامحرم(، تیر سهمگین ابلیس است.

 نیت مؤمن، از عملش رساتر است.

  نیکو سؤال کردن، نصف علم است.

 

نیکوکاران دنیا، نیکوکاران آخرت‏اند.

 واى بر آنکه براى عایله‏اش خیر بگذارد و خود با شر بر خدا وارد شود.

 وعده‏اى که به برادرت دادى تخلّف نکن.

 وفاى به عهد از ایمان است.

 هدیه فرستید تا دوستى فزون گردد و نگرانى‏ها رفع شود.

 هدیه فرستید تا کینه برطرف شود.

 هر بنده‏اى که همسایه‏اش از شرّ او ایمن نباشد روى بهشت نبیند.

 هر چشمى در قیامت گریان است جز سه چشم:

آنکه از ترس خدا گریسته، یا از نامحرم پوشیده، یا در راه خدا شب نخوابیده.

 هر چشمى )که به نامحرم بنگرد(، زناکار است.

 هر چیزى اساسى دارد و اساس این دین، فهم و تدبر است.

 هر خوى در مؤمن ممکن است باشد مگر خیانت، و دروغ در امر دین.

 هر دلى که آلوده به شهوات باشد، حرام است در ملکوت آسمان‏ها پرواز کند.

 هر کس با آن که دوست دارد، قرین است.

 هر کس درِ خیرى به رویش گشوده شد، غنیمت داند؛ چه خبر ندارد کى بسته مى‏شود.

 هر کس در راه دفاع از خانواده کشته شود، شهید است.

 هرکس در راه دفاع از دین کشته شود، شهید است.

 هر کس در معاش اندازه‏گیرى کند، خدا روزیش دهد و هر کس تبذیر کند خدا محرومش کند.

 هر کس در معاشرت به مردم ستم نکرد، و دروغ نگفت، و خلف وعده ننمود، از کسانى است که درجوانمردیش، کامل و عدالتش ظاهر، و برادرى با او واجب و غیبتش حرام است.

 هر کس زبان و فرج خود را نگهدارد، وارد بهشت شود.

 هر کس کارى دوست دارد - خیر یا شر - مثل کسى است که )کار را( انجام داده.

 هر که احسانى به شما کرد تلافى کنید، اگر نداشتید دعا کنید، به قدرى که بدانید جبران شده.

 هرکه از آتش بترسد، از شهوات خوددارى‏کند.

 هر که از خدا بترسد خدا براى او راهى بگشاید و از راه بى‏گمان روزیش دهد.

 هر که از خدا بترسد، خدا همه چیز را از او بترساند، و هر که از او نترسد، خدا وى را از هر چیز بترساند.

هرکه‏ازخطاى‏دیگران‏بگذرد،خداازگناهش‏بگذرد

 هر که از ذلّت گناه خارج شود به عزت اطاعت در آید، و خدا او را بدون مال بى‏نیاز کند، و بى‏لشگر کمک‏نماید، و بى‏قوم و قبیله عزیز فرماید.

 

هر که از رفق و مدارا سهم خود را برده باشد، از خیر دنیا و آخرت سهم برده.

 هر که از شما دعوت کرد، بپذیرید.

 هر که از عمل نیک خرسند شود و از کار بد نگران، مؤمن است.

 هر که از کرده زشت خود بد دل باشد، خدا او را بیامرزد؛ هر چند استغفار نکند.

 هر که امید از غیر خدا برگیرد، خدا تمام حوایج او را کفایت کند و از راه بى‏گمان روزیش دهد؛ و هر کس امیدبه دنیا بندد، خدا کارش به دنیا واگذارد.

 هر که با ستمگرى راه رود، مجرم است.

 هر که بتواند خشم خود بکار بندد، و )براى خدا( فرو نشاند، خدا )قلب( او را از امن و ایمان، پر کند.

 هر که بدون اجازه در نوشته دیگرى نگاه کند، گویا در آتش نگریسته.

 هر که بدون دعوت بر سر سفره‏اى حاضر شود، چنان است که به عنوان سرقت آمده و غارت برده.

 هر که بدهکار تهیدستى را مهلت دهد یا قسمتى از طلب را به او ببخشد، خداوند، روزى که سایه‏اى جز خدانیست، او را در سایه عرش جاى دهد.

 هر که براى خدا تواضع کند، خدا او را رفعت دهد و هر که تکبر کند خدا او را خوار کند.

 هر که براى خود فروشى علم آموزد، جاهل از دنیا رود؛ هر که براى گفتن بیاموزد نه عمل، منافق بمیرد؛ هرکه براى بحث جدل یاد بگیرد، فاسق جان دهد؛ آنکه براى زیاد کردن مال درس بخواند، بى‏دین قبض روح‏شود؛ و کسى که براى عمل فرا گیرد، عارف )و خداشناس( دعوت حق را اجابت کند.

 هر که براى رضاى خدا کارى کرد که موجب خشم مردم است خدا از او راضى گردد و مردم را هم از وى‏خشنود گرداند، و هر کس براى خشنودى مردم خلاف رضاى خدا کند، خدا بر او خشم گیرد و مردم را از اوناراضى کند.

 هر که براى کم شکر نکند، براى زیاد هم شکر نمى‏کند.

 هر که به جمعى شبیه شود، از آنها است.

هر که بزرگ را محترم نشمارد، و بر کوچک ترحم ننماید، و امر به معروف و نهى از منکر نکند، از ما نیست.

 هر که به آرامى کار کند، به مقصود رسد یا اینکه نزدیک شود؛ و هر که عجله کند، اشتباه کند یا به خطانزدیک شود.

 هر که به خدا و عالم دیگر ایمان دارد، همسایه را گرامى دارد.

 هر که به دنیا بى‏رغبت باشد، مصیبتها بر او آسان گردد.

 هر که به‏مردم رحم نکند، خدا براو ترحم نکند.

 هر که به مصیبت زده‏اى تسلیت دهد، همانند او اجر دارد.

 هر که به منظور ستایش مردم معصیت خدا کند، همانها که چشم ستایش به آنها داشته، نکوهشش کنند.

 

هر که به نام خدا به شما پناهنده شد پناهش دهید، و هر که شما را به خدا قسم داد و چیزى خواست،حاجتش را برآورید.

 هر که چون صبح کند، خیال ظلم به کسى نداشته باشد، خداوند گناهانش را بیامرزد.

 هر که چهل روز خود را براى خدا خالص کند، چشمه‏هاى حکمت از قلبش به زبانش جارى شود.

 هر که خرید و فروش کند از چهار چیز دورى کند و گرنه دست از معامله بکشد؛ ربا گرفتن، قسم خوردن،پوشاندن عیب جنس، تعریف جنس در وقت فروش و مذمّت در وقت خرید.

 هر که خشم خود فرونشاند، خدا او را اجر دهد.

 هر که خواهد مزه ایمان را بچشد، مردم را صرفاً براى خدا دوست دارد.

 هر که در انتظار مرگ باشد، از لذّت‏ها چشم پوشد.

 هر که در پى حاجت برادرش باشد، خدا در پى حاجت او باشد.

 هر که در دنیا به نسل عبدالمطلب نیکى کند و او نتواند جبران نماید، من در قیامت جبرانش کنم.

 هر که در دنیا کیفر گناه بیند )در آخرت نبیند( خدا عادل‏تر از آن است که بنده‏اى را دوبار کیفر دهد.

 هرکه بر مصیبت صبرکند، خدا اورا عوض دهد.

 هر که دل به دنیا بندد قلب خویش به سه چیز بسته:

غصّه بى‏پایان، آرزوى خام )که هرگز بر نیاید( و امیدى که به دل نرسد.

 هر که دنیا را دوست دارد، به آخرت زیان رساند؛ و هر که دل به آخرت بندد، به دنیا ضرر زند.

 هر که را احسانى کردند جبران نماید، اگر نتواند، بازگو کند که همین شکر احسان است.

 هر که دو چیز را نگهدارد، خدا او را از دو چیز حفظ مى‏کند. هر که زبان از آبروى مردم باز دارد، خدایش ازلغزش نگهدارد، و هر که خشمش را جلو گیرد، خدا عذاب خود از او بردارد.

 هر که دیگران را ببخشد، خدا او را عفو کند.

 هر که را احسانى کردند و جز ستایش تلافى دیگرى نتوانست، شکرگزارى کرده و اگر کتمان کرد، ناسپاسى‏نموده.

 هر که را خدا خواهد خیر دهد، درک دینى به او عنایت فرماید.

 هر که سکوت کند، نجات یابد.

 هر که سلامت بدن و امنیت خاطر و غذاى یک روزش را داشته باشد، گویا همه دنیا را دارد.

 هر که شکر مردم نکند شکر خدا نکرده.

 هر که علم طلب کند، خدا رزقش را کفالت کند.

 هر که علم زیاد کند و زهد نیفزاید، نسبت به خدا جز دورى نیفزوده.

 هر که عیب برادرش را بپوشد خدا در دنیا و آخرت عیوبش را بپوشاند، و مادامى که بنده‏اى در یارى

برادرش باشد، خدا یاور اوست.

 هر که مالى از راه نامشروع به چنگ آرد، در راههاى باطل و حوادث سخت از دست بدهد.

 هر که متاع خود حمل و نقل کند، تکبر ندارد.

 هر که محبت خدا را بر دوستى مردم ترجیح دهد، خدا او را از شرّ مردم حفظ کند.

 هر که مشتاق بهشت باشد، در کارهاى خیر بشتابد.

 هر که مى‏خواهد از همه بى‏نیازتر باشد، به آنچه در دست خداست مطمئن‏تر باشد، تا آنچه در دست خوداوست.

 هر که مى‏خواهد از همه گرامى‏تر باشد از خدا بترسد.

 هر که  نعمتى یافت، شکر گزارد.

 همنشین صالح چون عطر فروش است، که اگر عطر خویش به تو ندهد، بوى خوشش در تو آویزد؛ وهمنشین بد چون آهنگر است، که اگر شراره آتشش به تو نرسد، بوى بدش آزارت مى‏دهد.

 هیچ ایمانى چون حیا و صبر نیست.

 هیچ پدرى تحفه‏اى بهتر از ادب به فرزند نداده.

 هیچ پرهیزکاریى چون خوددارى از گناه نیست.

 هیچ تنهایى از خودپسندى وحشتناکتر نیست.

 هیچ‏چیزنزدخداازدعاگرامى‏تروارجمندترنیست.

 هیچ حسب و نسبى چون خوى خوش نیست.

 هیچ سخن چینى به بهشت نرود.

 هیچ عبادتى چون فکر نیست.

 هیچ عقلى چون تدبیر نیست.

 هیچ عمل نیکى را کوچک مشمار.

 هیچ همکارى از مشورت مناسبتر نیست.

 هیچ عبادتى چون سجده نهان، موجب تقرب به خدا نیست.

 هیچ یک از شما تا زبانش را نگه ندارد، ایمانش کامل نشود.

 هیچ بنده ایمان ندارد تا وقتى که هر خیرى براى خود مى‏خواهد براى برادرش هم بخواهد.

 یکى از بدترین مردم در قیامت، بنده‏اى است که آخرت خود به دنیاى دیگرى فروخته باشد

Link لینک      Comments () نظرات ۱۳۸٩/۱۱/٢۸

Recent Posts مطالب ارسالی جدید بررسی نسبت برخی از اشیاء در شناخت رنگ حرکت دائمی اختراع دستگاه تشخیص رنگ و رنگهای مکمل آن (مخترع کاظم استادی) کتابشناسی عدم تحریف قرآن منتشر شد نمایشگاه خانوادگی نقاشی در گالری توکای قم اختراع دستگاه بومسیلک متحرک (مخترع کاظم استادی) نسبت خط عربی و مسلمانان جهان به تغییر خط کتابشناسی خط فارسی و تغییر خط خط در ایران هولوکاست خط فارسی
My Tags موضوعات کلی کلیات و شرح حال (۳٦) زبان و ادبیات فارسی (۳٠) داستان و متفرقه (٢٥) تاریخ و جغرافیا (۱۸) زبان سرخ (۱٧) هنر (۱٢) فلسفه منطق کلام (۱٢) قرآن و حدیث (۸) طب و علوم کاربردی (۸) اخلاق و عرفان (٧) احکام (٧)
My Friends دسترسی آسان به یوتوبی یاهو ویکی نبشته ویکی فقه ویکی علوم اسلامی وکی پدیا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وزارت علوم تحقیقات فناوری همراه اول نگارستان اشراق موسسه پژوهشی فلسفه ایران موزه هنرهای معاصر مشابه یاب روایات مرکز مدیریت حوزه علمیه قم مدرسه طراحی رود آیلند مخابرات 118 لغت نامه دهخدا گوگل مترجم گوگل جستجو گوگل پلاس گوگل ارث گنجور کتابخانه ملی کتابخانه مجلس شورای اسلامی کتابخانه دیجیتال نور کتاب قم کتاب اول فیس بوک فرهنگستان هنر فرهنگستان زبان و ادب فارسی عصر ایران سیستم جامع دانشگاهی گلستان سامانه جامع دانشگاه علمی کاربردی سامانه اعلام حساب خانوار سازمان سنجش سازمان حج و زیارت سازمان ثبت احوال کشور روبیمکث دفتر ریاست جمهوری ایران دفتر آیت الله جوادی آملی درگاه کنسرسیوم محتوای ملی دائره المعارف بزرگ اسلامی دانشنامه جهان اسلام دانشگاه ییل دانشگاه مفید دانشگاه قم دانشگاه علمی کاربردی هنر قم دانشگاه علمی کاربردی دانشگاه آزاد قم دانشگاه ادیان و مذاهب دانش سوم / مدرسه ابتدایی هدایت خبرگزاری کتاب ایران خبرگزاری اهلبیت علیهم السلام خانه کتاب جی میل گوگل تبیان تابناک پایگاه مجلات تخصصی نور پایگاه اندیشوران پایگاه احادیث نور بانک سامان انستیتو تکنولوژی روچستر انجمن هنرهای تجسمی ایران انجمن نجوم ایران انجمن طب سنتی ایران آمازون ارزش یابی مدارک تحصیلی